Niemcy to naturalny kierunek na zagraniczną ekspansję swojego biznesu. Niemiecki rynek E-commerce jest najważniejszym i największym rynkiem w Unii Europejskiej, z poteżną gospodarką oraz dużą liczbą mieszkańców (ok. 84 miliony). Po pewnym spowolnieniu rynek wraca do stabilnej tendencji wzrostowej. Wartosć rynku może urosnąc w 2026 r. do 110 mld euro, a do 2029 nawet do 150 mld euro. Liczba niemieckich użytkowników handlu elektronicznego może sięgnąc 84 % do 2029 r. Średni roczny wzrost gospodarczy do końca dekady szacowany jest na 5-7 %. Dominujące kategorie to moda, FMCG, elektronika, meble. Bardzo modne są marketplace od Amazon, Ebay, poprzez Kaufland, Otto czy Zalando. W związku z powyższym zarówno pod kątem sklepu na własnej domenie, jak również licznych niemieckich marketplaców, to ważny kierunek dla rozwoju swojego e-commerce.
Rynek niemiecki jest bardzo rygorystyczny, jeśli chodzi o prawo handlowe, konsumenckie i dotyczące handlu elektronicznego Chcąc prowadzić sprzedaż w Niemczech, trzeba się dostosować do obowiązujących tam przepisów. Wymaga to również przygotowania najważniejszego dokumentu prawnego tj. regulamin sklepu po niemiecku, który będzie zgodny z obowiązującym u naszych zachodnich sąsiadów prawem. Niemcy są członkami Unii Europejskiej, więc obowiązuje u nich również prawo unijne, podobnie jak w Polsce.
Warto przeanalizować teraz podstawy prawne rynku e-commerce w Niemczech. Rozpocznijmy od wdrożenia rozporządzenia unijnego DSA (aktu o usługach cyfrowych) na tym rynku, ponieważ ono pokazuje dojrzałość tego rynku. DSA dotyczy pośredników internetowych i wymaga wdrożenia w poszczególnych krajach członkowskich, poprzez przyjęcie stosownych przepisów krajowych. Niemiecka ustawa wdrażająca DSA została ogłoszona 13 maja 2024 r. i weszła w życie 14 maja 2024 r. Jest to niemiecka ustawa o usługach cyfrowych („Digitale-Dienste-Gesetz”), która wdraża DSA na szczeblu krajowym. Ustawa określa role i obowiązki organów, a także egzekwowanie kar administracyjnych w Niemczech. Również został wyznaczony Koordynator ds. Usług Cyfrowych w Niemczech. DSA dotyczy sklepy internetowe tylko w zakresie treści użytkowników na stronie sklepu, jeżeli występują (opinii/recenzji), które muszą być moderowane.
Ponadto w kontekście stricte sklepów internetowych Regulamin sklepu w Niemczech (AGB) oraz Polityka zwrotów Widerrufsbelehrung musi być zgodna z niemieckim kodeksem cywilnym (BGB).
Polityka prywatności musi być zgodna z RODO ( po niemiecku -DSGVO) i niemieckiej ustawy o ochronie danych osobowych (BDSG).
Warto wiedzieć, że przedsiębiorca, który nie stosuje się do przepisów, podlega upomnieniu prawnemu (Abmahnung). Może również zostać na niego nałożona kara finansowa.
Jako uzupełnienie powyższego nalezy wskazać, iż 2026 r. będzie obfitował w różne zmiany w prawie dla rynku e-commerce, zarówno w Niemczech, jak również w każdym państwie członkowskim w wyniku dyrektyw unijnych.
Z czysto sektorowych kwestii w Niemczech warto wspomnieć o nowym Elektrogesetz od 1 stycznia 2026 . Elektrogesetz (ElektroG) to niemiecka ustawa regulująca handel i zbiórkę zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Nowelizacja od 2026 roku ma sprawić, że zwrot i utylizacja takich odpadów będą bezpieczniejsze – zwłaszcza w przypadku baterii litowych. Bęą występować brdziej rygorustyczne obowiązki dotyczące przyjmowania zużytego sprzętu. Klient musi być jasno poinformowany – na stronie produktu, w koszyku, w regulaminie – gdzie i jak może oddać zużyty sprzęt. Również sankce są zaaostrzone.
Dotyczy to określonych branż w tym zakresie przedmiotowym.
Zmiany wynikające z dyrektyw unijnych we wszystkich państwach członkowskich
1. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2023/2673 z dnia 22 listopada 2023 r. zmieniająca dyrektywę 2011/83/UE w odniesieniu do umów o usługi finansowe zawieranych na odległość oraz uchylająca dyrektywę 2002/65/WE.
Przypomnijmy, iż Dyrektywą 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 3 ustanowiono na poziomie unijnym przepisy dotyczące sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość. Jednocześnie dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE 4 ustanowiono między innymi przepisy mające zastosowanie do umów sprzedaży towarów i umów o świadczenie usług zawieranych na odległość między przedsiębiorcą a konsumentem. Dyrektywa 2011/83/UE, podobnie jak dyrektywa 2002/65/WE, przewiduje prawo do informacji przed zawarciem umowy oraz prawo do odstąpienia w przypadku niektórych umów konsumenckich zawieranych na odległość. Komplementarność tych dwóch dyrektyw jest jednak ograniczona. Transformacja cyfrowa przyczyniła się do zmian na rynku usług finansowych, których nie przewidziano w momencie przyjęcia dyrektywy 2002/65/WE.
Zmiany dotyczą obowiązku wdrożenia w sklepach internetowych wyraźnego, łatwo dostępnego przycisku służącego do odstąpienia od umowy. W przypadku umów zawieranych na odległość za pośrednictwem interfejsu internetowego przedsiębiorca zapewnia konsumentowi możliwość odstąpienia od umowy również za pomocą funkcji odstąpienia od umowy. Funkcja odstąpienia od umowy jest oznaczona słowami „odstąp od umowy tutaj” lub odpowiadającym im jednoznacznym sformułowaniem w czytelnej formie. Funkcja odstąpienia od umowy musi być stale dostępna przez cały okres na odstąpienie od umowy. Musi być umieszczona w wyróżniony sposób na interfejsie internetowym i łatwo dostępna dla konsumenta.
Ta dyrektywa jak wspomniano powyżej dotyczy również usług finansowych. Umowy kredytowe, ubezpieczeniowe, płatnicze i inne umowy finansowe zawierane online również będą objęte zasadą prawa odstąpienia od umowy, a konsumenci będą mieli jasno zagwarantowaną możliwość rezygnacji. Przedsiębiorcy oferujący usługi finansowe zostaną objęci obowiązkiem dostarczenia, przed zawarciem umowy, wyczerpujących informacji o charakterze usługi, jej kosztach, skutkach opóźnień lub braku płatności oraz o prawach konsumenta. Konieczne będzie również zapewnienie łatwego w obsłudze interfejsu online z widocznym i jednoznacznie oznaczonym przyciskiem umożliwiającym odstąpienie od umowy.
19 grudnia 2025: Kraje UE muszą wdrożyć dyrektywę do prawa krajowego (Polska: nowelizacja ustawy o prawach konsumenta).
19 czerwca 2026: Obowiązkowe stosowanie we wszystkich transakcjach w państwach członkowskich
W związku z powyższym również regulamin sklepu po niemiecku musi uwzględniać te zmiany.
2. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1799 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie wspólnych zasad promujących naprawę towarów raz zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2394 oraz dyrektyw (UE) 2019/771 i (UE) 2020/1828 (tzw. dyrektywa R2R, od ang. Right to Repair).
Niniejsza dyrektywa ustanawia się wspólne zasady wzmacniające przepisy odnoszące się do naprawy towarów, tak aby przyczynić się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów i środowiska.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do naprawy nabytych przez konsumentów towarów w przypadku wystąpienia lub ujawnienia się wady nieobjętej odpowiedzialnością sprzedawcy na podstawie art. 10 dyrektywy (UE) 2019/771 (tzw. Towarowa) – Z tego art. wynika, iż Sprzedawca odpowiada wobec konsumenta za brak zgodności z umową istniejący w momencie dostawy towarów i który ujawnił się w ciągu dwóch lat od tego momentu
Art. 5 i 6 (Obowiązek naprawy i informowanie o naprawie) stosują się wyłącznie do towarów, w odniesieniu do których wymogi dotyczące możliwości naprawy są przewidziane w aktach prawnych Unii wymienionych w załączniku II, i w zakresie, w jakim wymogi te określono.
pralki dla gospodarstw domowych i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych
zmywarki do naczyń dla gospodarstw domowych
urządzenia chłodnicze
wyświetlacze elektroniczne
sprzęty do spawania – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/1784 (5)
odkurzacze
serwery i produkty do przechowywania danych
telefony komórkowe, telefony bezprzewodowe i komputery typu slate
suszarki bębnowe dla gospodarstw domowych
towary zawierające baterie do lekkich środków transportu
Producent na prawia towary, na wniosek konsumenta , w odniesieniu do których w aktach prawnych Unii wymienionych w załączniku II określono wymogi dotyczące możliwości naprawy, w zakresie określonym w tych wymogach.
Producent nie jest zobowiązany do naprawienia takich towarów, w przypadku gdy ich naprawa jest niemożliwa.
Naprawa, o której mowa w ust. 1, odbywa się zgodnie z następującymi warunkami:
a)wykonuje się ją nieodpłatnie lub za rozsądną cenę; b)naprawę wykonuje się w rozsądnym terminie od momentu, w którym producent wszedł w fizyczne posiadanie towaru lub otrzymał towar od konsumenta, lub od momentu, w którym konsument zapewnił producentowi dostęp do towaru;c)na czas naprawy producent może nieodpłatnie lub za rozsądną opłatą użyczyć konsumentowi towaru zamiennego; oraz d)w przypadku gdy naprawa jest niemożliwa, producent może zaoferować konsumentowi towar odnowiony.
Jeżeli producent udostępnia części zamienne i narzędzia, musi je oferować w rozsądnej cenie, która nie zniechęca do naprawy.
Producenci muszą zapewniać konsumentom informacje na temat wysokości opłat pobieranych za typową naprawę towarów. Informacje powinny być dostępne na stronie internetowej producenta.
Producenci nie mogą stosować żadnych technik, które utrudniają naprawę towarów.
Producenci nie mogą odmówić naprawy towarów wyłącznie z tego powodu, że poprzednia naprawa została wykonana przez inne osoby.
Konsumenci mogą zwrócić się o naprawę do dowolnego wybranego przez siebie podmiotu zajmującego się naprawą.
Dyrektywa ustanawia europejską platformę internetową napraw, aby umożliwić konsumentom znalezienie firm zajmujących się naprawą. Do dnia 31 lipca 2027 r. Komisja opracowuje wspólny interfejs internetowy dla europejskiej platformy.
Unia Europejska wprowadza dla przedsiębiorców ułatwienie w realizacji niektórych z tych obowiązków. Firmy będą mogły udostępniać konsumentom „Europejski formularz informacji o naprawie”. Dyrektywa zakłada, że jeśli przedsiębiorca przekaże taki formularz, to oznacza, że dostarczył wszystkie wymagane informacje.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 lipca 2026 r.
3. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/825 z dnia 28 lutego 2024 r. w sprawie zmiany dyrektyw 2005/29/WE i 2011/83/UE w odniesieniu do wzmocnienia pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej poprzez lepszą ochronę przed nieuczciwymi praktykami oraz lepsze informowanie
Celem dyrektywy jest przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w oparciu o wysoki poziom ochrony konsumentów i środowiska, oraz aby poczynić postępy w transformacji ekologicznej, należy umożliwić konsumentom podejmowanie świadomych decyzji o zakupie, a tym samym wspierać bardziej zrównoważone wzorce konsumpcji. Oznacza to, że przedsiębiorcy odpowiadają za dostarczanie jasnych, istotnych i wiarygodnych informacji. W związku z tym do unijnego prawa ochrony konsumentów należy włączyć przepisy szczegółowe w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych, które wprowadzają konsumentów w błąd i uniemożliwiają im dokonywanie zrównoważonych wyborów konsumpcyjnych, takich jak praktyki związane z przedwczesnym starzeniem się towarów, wprowadzające w błąd twierdzenia dotyczące ekologiczności (pseudoekologiczny marketing), wprowadzające w błąd informacje na temat społecznych cech produktów lub działalności przedsiębiorców lub nieprzejrzyste i niewiarygodne oznakowania dotyczące zrównoważonego charakteru
Aby konsumenci mogli podejmować bardziej świadome decyzje i aby stymulowali popyt na bardziej trwałe towary oraz ich podaż, przed zawarciem umowy należy podać szczegółowe informacje na temat trwałości i możliwości naprawy produktu w odniesieniu do wszystkich rodzajów towarów. Ponadto w przypadku towarów z elementami cyfrowymi, w odniesieniu do treści cyfrowych i usług cyfrowych konsumenci powinni być informowani o okresie, w którym dostępne są bezpłatne aktualizacje oprogramowania.
Zharmonizowana informacja musi zawierać przypomnienie o głównych elementach prawnego obowiązku zapewnienia zgodności z umową, w tym o jego minimalnym okresie obowiązywania wynoszącym dwa lata, jak przewidziano w dyrektywie (UE) 2019/771, oraz ogólną adnotację, że okres obowiązywania prawnego obowiązku zapewnienia zgodności z umową może być dłuższy na mocy prawa krajowego.
Zharmonizowane oznakowanie powinno być umieszczone w widocznym miejscu i w taki sposób, aby konsument mógł łatwo stwierdzić, który konkretny towar korzysta z handlowej gwarancji trwałości udzielanej przez producenta bez dodatkowych kosztów, obejmującej cały towar i obowiązującej przez okres dłuższy niż dwa lata.
W związku z powyższym również regulamin sklepu internetowego po niemiecku na rynek Niemiecki musi uwzględniać te regulacje. Ponadto strona będzie musiała zostać dostosowana do tych wymogów w zakresie odpowiedzialnosci za wady i gwarancji trwałosci.
Poza dyrektywami warto wspomnieć o rozporządzeniach, obowiązujących bezpośrednio.
AI ACT- Akt o sztucznej inteligencji (AI Act) – Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689.
AI ACT został przyjęty w 2024, ale wprowadzono okresy przejściowe
2 lutego 2025 r. – to moment, gdy zaczął obowiązywać przepis dotyczący zakazanych systemów AI oraz wymogów w zakresie edukacji i świadomości AI (AI literacy). 2 sierpnia 2025 r. – weszło w życie część regulacji odnoszących się do ogólnych modeli AI (GPAI) i nowego ramowego systemu zarządzania. Natomiast 2 sierpnia 2026 r. zacznie obowiązywać większość zasad AI Act. Jeszcze jest dodatkowy termin 2 sierpnia 2027 r. dla systemów wysokiego ryzyka, które są zintegrowane z produktami już objętymi unijnymi regulacjami sektorowymi.
AI ACT ma wpływ na sklepy internetowe, jeżeli korzystają z takich narzędzi, które w oparciu o algorytmy rekomendują produkty, analizują zachowania klientów, sprawdzają zdolność kredytową lub występuje chatbot, który odpowiada na pytania. W związku z powyższym x kwestii należy doregulować w dokumentach. Ważne jest, aby sprzedawca posiadał dokument o zgodności z AI Act.
Od 12 sierpnia 2026 wchodzi w życie również EU Verpackungsverordnung– rejestracja opakowań w każdym kraju dostawy. Nowe rozporządzenie dotycząca opakowań (EU-Verpackungsverordnung, często określane skrótem PPWR) ma zastąpić dotychczasowe zasady. Przedsiębiorcy wprowadzający opakowania na rynek UE będą musieli zarejestrować się w krajowych rejestrach EPR (Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta) w każdym kraju członkowskim, gdzie sprzedają produkty, finansując ich zbiórkę i recykling.
Regulamin sklepu internetowego po niemiecku musi znaleźć na każdej stronie internetowej e-sklepu, której oferta jest kierowana na rynek niemiecki, austriacki czy też szwajcarski, a więc we wszystkich krajach, w których język niemiecki jest językiem urzędowym. Regulamin musi być zrozumiały dla konsumenta, któremu przysługuje prawo do zapoznania się ze swoimi obowiązkami i przywilejami. Treść regulaminu jest bezpośrednio związana też ze specyfiką korzystania ze sklepu. To sprawia, że dokument powinien zawsze powstawać w oparciu o konkretną działalność i jej cechy. Nie najlepiej sprawdzają się gotowe szablony, które nie uwzględniają wszystkich aspektów danej działalności gospodarczej.
To, w jakim języku zostanie napisany regulamin e-sklepu, zależy w znaczącym stopniu od tego, do jakich konsumentów jest kierowana oferta. Jeśli klientami są osoby mieszkające w Niemczech czy Austrii, to niniejszy regulamin powinien być w wersji niemieckiej. Ważne jest, aby był on zrozumiały dla odbiorcy. Ma on prawo poznać zasady, na jakich przebiega współpraca ze sprzedawcą. Poza tym obowiązkiem przedsiębiorcy jest poinformowanie go o jego obowiązkach i przywilejach. Jeśli treść regulaminu będzie w niezrozumiałym dla niego języku, ten warunek nie zostanie spełniony.
Przestrzegamy przed zwykłymi tłumaczeniami polskich regulaminów na niemiecki rynek, które są w ofercie niektórych firm, a w rzeczywistości nie mają nic wspólnego z profesjonalnym wdrożeniem prawnym sklepu na ten rygorystyczny rynek. Z tego powodu zaleca się przygotowanie niemieckiego regulaminu, ale z uwzględnieniem prawa, które obowiązuje w Niemczech.
Regulamin sklepu internetowego po niemiecku to Allgemeine Geschäftsbedingungen, a w skrócie AGB. Musi on zawierać wszystkie informacje dotyczące funkcjonowania e-sklepu, uwzględniając podstawy prawne obowiązujące w DE Są to m.in.:
Bardzo ważnym elementem regulaminu jest polityka zwrotów, czyli Widerrufsbelehrung. Klient musi zostać przez sprzedawcę poinformowany, jeszcze przed zakupem, że ma prawo do zwrotu towaru na określonych warunkach. Przedsiębiorca musi tak zorganizować cały proces zwrotu, aby uniknąć ewentualnych problemów logistycznych.
Oprócz regulaminu przygotowuje się tzw. Impressum, zawierające informacje o sprzedawcy/usługodawcy.
Istotnym elementem jest audyt prawny strony www pod względem zgodności z wymogami prawnymi.
Jeśli sprzedawca naruszy przepisy prawa, może otrzymać Abmahnung, czyli upomnienie prawne. Praktyki handlowe sprzedawcy mogą być kontrolowane przez sądy i urzędy w danym kraju, w tym przypadku również w Niemczech. Upomnienie jest czynnością związaną przez udzielenie sprzedawcy informacji przez odpowiednie władze o podejrzeniu naruszania przepisów prawa. Regulamin jest podstawą zarówno do oskarżenia przedsiębiorcy o niezgodność prowadzonych działań z obowiązującym prawem, jak również do potwierdzenia, że wszystkie procedury przebiegają według przepisów. Abmahnung może otrzymać przedsiębiorca w przypadku m.in:
Na rynek niemiecki w ofercie niektórych firm można spotkać uproszczone i ubogie w treści teksty prawne z generatorów lub w formie taniego abonamentu. Takie teksty prawne nie zabezpieczą kompleksowo Państwa sklepu internetowego i nie stanowią alternatywy dla biznesu, który potrzebuje zindywidualizowanych rozwiązań prawnych. Zarówno pod kątem rynku niemieckiego, czy też austriackiego lub szwajcarskiego potrzebują Państwo kompleksowej dokumentacji prawnej wedle prawa obowiązującego w tych krajach. Dokumentacja prawna winna być zawsze zindywidualizowana pod daną branżę, w której Państwo działacie zarówno w stosunku do odbiorców B2C, jak również B2B.
Nasza Kancelaria przygotowuje regulaminy dla branży e-commerce również stricte dla obrotu przeznaczonego stricte pomiędzy przedsiębiorcami (B2B). Występuje różna formuła konstruowania przedmiotowych regulaminów (łączona B2C i B2B) lub regulaminy stricte przeznaczone dla przedsiębiorców. W regulaminach B2B występuje większa swoboda w konstruowaniu różnych postanowień prawnych (np. nie trzeba przyznawać dobrowolnego prawa zwrotu towaru czy uwzględniać rygorystycznych uprawnień reklamacyjnych dla klientów). Jednakże kwestie odpowiedzialności i inne aspekty sprzedażowe muszą mieć zawsze swoje umocowanie w prawie niemieckim. Nasza Kancelaria służy pomocą w całości wdrożenia prawnego w obrocie B2B.
Język niemiecki jest też językiem urzędowym obowiązującym w innych krajach europejskich. W przypadku świadczenia usług również na te rynki, dokumenty prawne muszą zostać dostosowane do obowiązujących w nich przepisów. Dotyczy to m.in. regulaminu sklepu w Austrii czy Szwajcarii, Luksemburgu. Ważne jest więc, aby nie tylko usługi świadczone przez sklep internetowy były zgodne z prawem, ale też wszelkie kwestie formalne były uregulowane według panujących zasad.
Zapraszamy do współpracy w zakresie wdrożeń prawnych sklepów pod marketplace w Niemczech lub w innym kraju.
